1/11/2008 - Aşkın Kahramanı....
İnsandır her sevdadan yara alan,
Tüyleri yolunmuş kuş gibi olur uçamaz.
Ya da denizden çıkmış bir balık gibi nefes almaya çalışır ama;
Aldığı her nefes daha fazla acı verir, batar, yüreğine saplanır bıçak gibi...
Yardan ayrı olmak işte böyledir…
Saramaz yaralarını bir başına,
Her defasında yarin hayali gelir durur gözlerinin önüne.
Uzansa dokunacak gibi olur,sıcaklığını hisseder ellerinin...
Ama bir türlü yaklaşamaz yanına,yakar ateşi vücudunu baştan sona...
Ve yaralar biraz daha kanamaya başlar...
Sonunda anlarsın,
Bakarsın ki ardında birkaç buçuk hatıra kalmıştır yastığının altında.
Öpüp koklamaktan yıpranmış siyah-beyaz bir resim,
Ve kurumuş bir dal papatya...
Anlarsın sonunda ne kadar zor olduğunu aşkın...
Yarin bir gülüşünün dünyalara bedel olduğunu anlarsın da,
Elinden bir şey gelmez...
Ne kadar sevsen de, ağlasan da geceler boyu,
O yar hiç görmez usulca dökülen gözyaşlarını...
Onun yerine yastığa sarıldığını hiç bilmez...
Ona ne şiirler yazdığını, ne şarkılar söylediğini hiç duymaz ...
Bırak duymasın, bilmesin.
Belki zordur böylesi, belki yürek dayanmaz artık ama;
En güzelidir sevdanın masum olanı...
SEVGİDEN KAÇAN DEĞİL, GERİDE KALIP TÜM YÜKÜ
SIRTLANANDIR AŞKIN KAHRAMANI...
_(alıntı)_
|
